Człowiek - istota myśląca... szkoda, że... prawie...

„Wszyscy przebywamy w głębokiej jaskini skuci naszą niewiedzą i uprzedzeniami, a nasze zawodne zmysły rejestrują tylko cienie. Kiedy próbujemy spojrzeć dalej, dezorientuje nas własna ignorancja”.

Carlo Rovelli (fizyk)

Człowiek ma obsesję na własnym punkcie. A przecież to nie nasz gatunek ani nawet nie nasza planeta są najważniejsze we Wszechświecie… Tak naprawdę stanowimy cząstkę tegoż Wszechświata, równie ważną (czytaj: nie najważniejszą jak się człowiekowi wydaje)  jak cała reszta w nim zawierająca się. Stanowimy ułamek rzeczywistości, której… nie pojmujemy. 

Mimo tak bardzo rozwiniętej nauki (medycyna, biologia, chemia czy inne) nadal nie potrafimy ogarnąć tajemnicy istnienia… Nie panujemy nad żywiołami, co natura udowadnia nam co jakiś czas… Nie panujemy nad chorobami (które zresztą sami powodujemy). Nie panujemy już nad tym co sami czynimy szkodami dla tego świata! Tak więc skąd ta ignorancja i zadufanie w sobie? 

Czasy ciemnoty ludu powinny odejść w zapomnienie, bo mamy naukę, Internet… Jednak, widocznie w podświadomości zbiorowej nadal istnieje przeświadczenie, że jesteśmy jedyną planetą w Kosmosie, na której istnieje życie istot myślących (choć z tym myśleniem -  okazuje się, że niekoniecznie), wyjątkowych, wspaniałych… mających prawo decydować o wszystkim, ingerować w naturę, decydować o gatunkach, itd. Człowiek zapomina, że wszystkie istoty żywe na tej planecie zwanej Ziemią, a wśród nich i on sam, mają wspólnych przodków. Mówiąc ogólnie i w dużym uproszczeniu – wszyscy jesteśmy jedną rodziną… Człowiek jako istota „myśląca” (bo sam się tak nazwał) unicestwia siebie poprzez niszczenie środowiska, w którym żyje. A wyspecjalizował się w tym perfekcyjnie… Pewnie…. Zawsze po apokalipsie można zaludnić Marsa… ale czy to świadczy o myśleniu? I czy będzie kim zaludniać tego Marsa?

Ale… zostawmy analizę ignorancji całej populacji ludzkiej, a przejdźmy do konkretów – zajrzyjmy na podwórko swoje i naszych sąsiadów… Pora roku – zima skłania zawsze do refleksji odnośnie tzw. świeżego powietrza… Może sto lat temu było ono świeże… Czy ktoś słyszał o smogu? Uwielbiam odpowiedzi ludzi „nie zbawię świata sam/a”… dlatego palą w piecu śmieciami, oponami i innymi chemicznymi atrakcjami, co by umilić życie obecnemu i kolejnym pokoleniom… tylko chwila… czy on/ona nie oddycha tym samym powietrzem? Bingo! Oddychasz człowieku tym powietrzem co i ci, których nieodpowiedzialnie trujesz! Do tego dochodzą samochody (niektórzy mają ich po kilka), wyrzucanie śmieci gdzie popadnie, zanieczyszczone morza i oceany, plastik na każdym kroku! Człowieku, istoto myśląca (jak mniemasz o sobie) zabijasz sam siebie! Wymiana w domu mebli co dwa lata, nowy telewizor czy komputer co kilka lat… czy mam nadal wyliczać ludzkie zasługi dla świata? O ile bardziej nasza planeta byłaby szczęśliwa, gdyby linia ewolucji poszła w innym kierunku i człowiek nigdy nie postawiłby stopy na Ziemi? Pytanie do każdego z osobna…

Człowiek roztkliwia się nad sobą jakby był pępkiem świata. Ustalono już przecież, że nie jest. Doszliśmy do niewyobrażalnego poziomu wiedzy i nauki z dziedziny psychologii, fizyki, chemii czy medycyny… I to jest plus i duże osiągnięcie… Tylko po co to wszystko, skoro tej wiedzy nie wykorzystujemy do poprawy warunków środowiska, którego jesteśmy częścią? Skoro psychologia o człowieku wie wszystko, to skąd coraz więcej chorób psychicznych? Skoro medycyna może prawie wszystko, to skąd coraz więcej nowotworów i innych dramatycznych diagnoz? To proste… bo jesteśmy częścią środowiska, które zatruwamy… cóż… pępek świata okazał się pryszczem.

Osobiście nie rozumiem podejścia większości ludzi. Środowisko życia traktują jak śmietnik. Żyją dewizą, że „każdy kiedyś na coś musi umrzeć”… Okeeeej… ale pozwolisz człowieku, że to nie ty będziesz decydować na co konkretnie ja mam umrzeć? Brak szacunku dla natury odbija się czkawką… jest to czkawka zbiorowa, bo świadome jednostki nie mają szans z lawiną głupoty niszczącej nasz świat...
A czasu nie cofniemy... zniszczoną Ziemię zostawiamy swoim dzieciom i wnukom. Już dziś niektórzy zastanawiają się nad tym czy powinno się mieć dzieci i narażać je na zniszczony, zatruty świat... Takie oto pojawiają a się dylematy moralne... Istnieje bowiem duże prawdopodobieństwo, że dzieci te mogą nie mieć sielankowego życia (choroby, ocieplenie klimatu, wszędzie metale ciężkie, plastik...). Czy ktoś pamięta przepowiednie królowej Saby? Pamiętam, że w dzieciństwie je czytałam... Teraz całkiem realne...